rosyjska prowincja

Smieliż z lotu ptaka

Wieś Smieliż to dla mieszkańców Czuchrajów najbliższa sąsiednia miejscowość. Na kartach historii zapisała się jako miejsce ożywionej działalności partyzanckiej. Do Smieliża z Czuchrajów mamy sześć kilometrów leśną drogą gruntową. Tutaj zaczyna się dla nas cywilizacja: droga asfaltowa, gaz ziemny, autobus kursujący do centrum rejonowego Suziemka kilka razy w tygodniu. Jeszcze nie w tak odległych czasach w Smieliżu działał kołchoz, sklep i szkoła. Teraz pracy we wsi na próżno szukać, pieniądze dostają tylko emeryci.
Pracy nie ma, ale nieopodal jest rzeka Nierussa, łąki kośne, las pełen grzybów i jagód. Dlatego też wieś nie zamiera, nawet nowe domy się w niej pojawiają.

Kiedy puściłem drona nad Smieliżem, podszedł do mnie jeden z miejscowych: „Widać moją kapustę z góry?”. Widać kapustę: zadbany półhektarowy zagon, wyhodowany przez Wołodię bez żadnej chemii i bez użycia traktora, jedynie za pomocą motokultywatora. W zeszłym roku hurtownicy jeździli po wsiach i pytali o kapustę na sprzedaż, ale nikt nie miał. W tym roku Wołodia zaryzykował i przygotował zagon. Wyrosła mu wspaniała kapusta głowiasta średnio wczesnej odmiany. A nabywców brak. Tony produktu się zmarnują. Może ktoś akurat potrzebuje? Telefon do Wołodii: 8 980 315 37 83.

Czuchraje z lotu ptaka

Oto wieś Czuchraje, w której mieszkam. Obecnie liczy zaledwie kilku stałych mieszkańców.

Solidny budynek w środku kadru to stacja terenowa Rezerwatu „Briański Las”. Dzięki temu budynkowi Czuchraje nazywane są żartobliwie ekologiczną stolicą Briańszczyzny. Tutaj bowiem często odbywają się konferencje i seminaria poświęcone ekologii, tutaj organizowane są letnie obozy, szkoły i praktyki studenckie. Tutaj goszczą też całkiem liczni w okresie letnim turyści. Dekadę temu jeden z badaczy nazwał ów budynek żartobliwie „świątynią słońca” — nazwa się przyjęła i jest powszechnie używana.

Widoczny w środku kadru staw to zbiornik przeciwpożarowy. Zasiedliły go liczne karasie i liny, na które polują tu bociany białe i czarne oraz czaple. Przy drodze dostrzec można kopę siana, które służy jako dodatkowa karma dla saren. Zimą można je obserwować prosto z okien stacji.

Zapisz

Ferie nad Bajkałem

Jestem nad Bajkałem. Spotkania ze starymi przyjaciółmi plus wiosenne ferie z młodszym synem Makarem. Tutaj wciąż jeszcze panuje zima, rano jest minus dwadzieścia pięć, a w powietrzu unosi się mroźna mgła.

Dziś nocujemy w tej oto miejscowości. To osiedle Dawsza w Barguzińskim Rezerwacie Biosfery, którego setna rocznica powstania przypada w tym roku. A wczorajszą noc spędziłem w Zabajkalskim Parku Narodowym w gościnie u osławionej brygady antykłusowniczej Artura Murzachanowa, u „specnazu” parku.

Poniżej: lis służbowy — „uszy” rzeczonego specnazu.

Wieś Wierszynino w Kienozierskim Parku Narodowym dziś wieczorem

916755_original

Pierwsze zdjęcie zrobiłem pół godziny przed zachodem słońca, a drugie — tuż po tym, jak słońce skryło się za horyzontem. Czasownia św. Mikołaja Cudotwórcy, której początki sięgają XVIII wieku. Za czasownią widnieje wieś Wierszynino i jezioro Kienoziero.

Całe trzy dni zajęła mi droga z Uralu Północnego, z Parku Narodowego „Jugyd Wa” do Kienozierskiego Parku Narodowego, położonego na granicy obwodu archangielskiego i Karelii. To moja szósta wizyta w tym parku, tutaj znajdują się moje ulubione miejsca północno-zachodniej Rosji.

917185_original

Nad brzegiem Peczory

908916_original

Trzy dni w drodze, półtora tysiąca kilometrów z Permu do osiedla Jaksza położonego w rejonie troicko-peczorskim Republiki Komi. W minionych stuleciach biegł tędy szlak handlowy łączący Kamę z Peczorą, powstała tu wówczas przystań i składy kupieckie. Obecnie osiedle znane jest z tego, że mieści się tutaj siedziba Peczorsko-Iłyckiego Rezerwatu Biosfery (ros. Печоро-Илычский биосферный заповедник) oraz farma łosi. Niesamowite miejsca!

Miejscowość Terniej dziś wieczorem

885948_original

Od dziesięciu dni przebywam w Rezerwacie Sichotealińskim. Boję się, żeby mi się nie przytrafiło tutaj to, co kiedyś przytrafiło mi się na Kamczatce. Pojechałem tam wtedy na dwa tygodnie, a utknąłem ostatecznie na dziesięć lat. Najwyższy czas jechać dalej na zachód, ale jakoś nie mogę. Zakochałem się w tym niezwykłym kraju i postanowiłem się tu zatrzymać.

Dzisiaj opuściłem tajgę i udałem się do miejscowości Terniej, ośrodka administracyjnego rejonu terniejskiego, żeby zrobić zapasy jedzenia i skorzystać z internetu. Zatokę Terniej odkrył dla Europejczyków wielki francuski żeglarz La Pérouse i nazwał ją na cześć francuskiego admirała de Ternaya. Do Władywostoku i Chabarowska jest stąd 650 km. W miejscowości Terniej znajduje się biuro Rezerwatu Sichotealińskiego: budynki z czerwonej cegły w prawym rogu zdjęcia. Jutro wracam do tajgi, do tropów tygrysów i niedźwiedzi himalajskich, do kwitnących różaneczników…