Rośliny i grzyby

Olbrzymka z tajgi Dalekiego Wschodu

Po raz pierwszy w życiu zobaczyłem topolę Maksymowicza w Kraju Nadmorskim, w Sichotealińskim Rezerwacie Biosfery. Drzewo poraziło mnie swoimi rozmiarami. Średnica jego pnia na wysokości klatki piersiowej człowieka może sięgać dwóch metrów. Aby lepiej uzmysłowić wam wielkość topoli Maksymowicza, odnotuję fakt, że w jej dziuplach lubią urządzać sobie gawry niedźwiedzie himalajskie.
Topola Maksymowicza została nazwana na cześć rosyjskiego badacza Dalekiego Wschodu, botanika Carla Maximowicza.

Liczne dziuple i szczeliny w pniu topoli są domem dla mieszkańców tajgi.

Kora topoli Maksymowicza.

Martwa topola, powalona przez starość, staje się substratem dla nowego życia.

Jesienne kobierce Kienozierja

921567_original

Od dwóch tygodni przebywam w Kienozierskim Parku Narodowym, w obwodzie archangielskim. I prawie codziennie leje i wieje. W żaden sposób nie udaje mi się sfotografować tego, co sobie zamyśliłem. Ale wychodzą mi za to kienozierskie naturalne kobierce, w fotografowaniu ich nie przeszkadza ani deszcz, ani wiatr.

924773_original921940_original922233_original922484_original922640_original922953_original923342_original923468_original923825_original923940_original924266_original

Panoramy Peczorsko-Iłyckiego Rezerwatu Biosfery

910903_original

Wróciłem do osiedla Jaksza z eskapady w górę rzeki Peczora. Najpierw dwieście kilometrów ciężarówką do malutkiej wsi Ust-Unja, a potem siedemdziesiąt pięć kilometrów drewnianą łódką z silnikiem po peczorskich płyciznach do osady strażników położonej nad ujściem rzeki Szyżym.

913443_original911260_originalMój przewodnik po Peczorze — strażnik Rezerwatu Peczorsko-Iłyckiego Aleksiej Woronin. Znawca rzeki, wirtuoz w poruszaniu się łodzią po mieliznach i płyciznach. Obecnie wody w rzece jest ledwie po kolana, a czasem jeszcze mniej, ale udało nam się dotrzeć do osady Szyżym.

911470_originalNie ma chyba w rosyjskich rezerwatach bardziej malowniczej osady strażników niż Szyżym. Do osady przyjechałem jednak nie ze względu na jej urodę i wygody, lecz ze względu na pierwotne, nieznające topora lasy. To właśnie tutaj, a także w graniczącym z rezerwatem od północy Parkiem Narodowym „Jugyd Wa”, zachował się największy w Europie masyw leśny nietknięty wycinką przemysłową. Lasy te zostały wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

911697_original912124_original912251_original912557_original912643_original913061_original913237_original913694_original914145_original

Kobierce mojej Ojczyzny, nowe zdjęcia

907199_original

W trakcie ekspedycji staram się nie zapominać o swoim długofalowym projekcie fotograficznym „Kobierce mojej Ojczyzny”. Oto kilka takich zdjęć.

Na górnym zdjęciu: różaneczniki w tundrze górskiej Rezerwatu Zejskiego, w obwodzie amurskim.

907294_originalSzyszki sosnowe w Parku Narodowym „Ałchanaj”, Kraj Zabajkalski.

907548_originalWzór pozostawiony przez fale na piaszczystej mierzei w ujściu rzeki Sosnowka, w Barguzińskim Rezerwacie Biosfery, Republika Buriacji.

907787_originalPrzybrzeżne otoczaki na wyspie Tonkij Uszkanij, w Zabajkalskim Parku Narodowym, Republika Buriacji.

908045_originalOtoczaki na płyciźnie nieopodal osiedla Dawsze, w Barguzińskim Rezerwacie Biosfery, Republika Buriacji.

W Rezerwacie Zejskim

891373_original

W dzieciństwie zaczytywałem się książkami pisarza-geodety Grigorija Fiedosiejewa. I oto te same miejsca, w których mieszkał i pracował Fiedosiejew, te same krajobrazy, te same ewenkijskie toponimy… W Rezerwacie Zejskim (ros. Зейский заповедник), w pasmie górskim Tukuringra po dziś dzień można zobaczyć stare drewniane znaki geodezyjne, postawione przez ekspedycję Fiedosiejewa. Pomnik upamiętniający słynnego przewodnika Ułukitkana, wzniesiony rękoma samego Fiedosiejewa, znajduje się na brzegu Zbiornika Zejskiego we wsi Bomnak.

891428_originalGórnoreglowe bory świerkowe w paśmie Tukuringra.

891683_originalPoczątek czerwca, a na wysokości tysiąca trzystu metrów wciąż jeszcze pełno śniegu.

892533_original892782_original893079_originalZając bielak pożywiał się gałązkami brzozy.

892083_originalHale wysokogórskie pasma Tukuringra.

892284_originalPomiędzy tymi niebieskimi grzbietami kryje się Zbiornik Zejski. Wzdłuż jego brzegu przechodzi granica rezerwatu.

893252_originalBór świerkowy.

893588_originalW tych oto lasach złożonych ze świerków ajańskich szukałem wpisanych do Czerwonej Księgi borowiaków syberyjskich, ale te mnie przechytrzyły. Będzie powód, żeby tam wrócić.

893742_originalModrzewie dopiero co okryły się delikatną zielenią igiełek i wyglądają świeżo i strojnie…

895175_original894107_originalRóżanecznik lapoński na mokradle.

894774_original894323_originalA to inny gatunek różanecznika — dahurski, sfotografowany sześćset metrów niżej.

894577_originalZdjęcia do projektu „Kobierce mojej Ojczyzny”.

895266_originalPorosty na kamieniach w piętrze halnym.

895668_originalUczniowie z miasta Zeja z pewnością będą pamiętać ten dzień do końca życia. W rezerwacie istnieje kilka pomysłowo zaprojektowanych i zagospodarowanych ścieżek przyrodniczych, na których z pomocą pracowników można zapoznać się z dziką przyrodą, nie przynosząc jej szkody.

Pogoda wczoraj i dziś

883697_original

Taka oto pogoda panowała wczoraj, kiedy przyjechałem do Rezerwatu Łazowskiego, nad zatokę Pietrowa. A dziś jest zupełnie inaczej.

883785_original

Szare puste niebo, szara woda. I majestatyczne krajobrazy Primorja. Mam nadzieję, że jutro pogoda będzie ciekawsza. A pojutrze będzie trzeba się udać w dalszą drogę.

884217_original

Wszędzie tu tropy tygrysa. Chodzi nawet koło osady strażników.